GEL KARDEŞİM

Gel kardeşim, elini ver bana…

Biraz şaşkın, biraz ürkekti küçük Zeynep. Bir elinde babasının eli, sıkıyor muydu babası eline ne? Canı acıyordu ama olsun, eli babasının ellerindeydi, güvendeydi. Daha ne kadar sürecekti bu bekleyiş, bu sessizlik… Duvarda bir hemşirenin sus işaretli resmine takıldı… Niye susacaktı ki… Ama kimse konuşmuyordu işte...

Bu sessizliğin içinde yüreğinde endişe duygusu hissetti ve dayanamadı … “Baba , annem nerede?” Babası cevapladı fısıldayarak. “Şimdi gelecek kızım...”, nereye gitmişti ki annesi?

Olduğu yere çöktü. Başını minik ellerinin arasına aldı, büyük insanlar gibi düşüncelere daldı… Annesi geldi gözünün önüne, son günlerde karnı ne kadar da büyümüştü. Ne zaman annesinin karnına dokunsa annesi sevgiyle bir kardeş geleceğini söylerdi. Onun için büyümüştü karnı. İçinde kardeşi büyüyordu… Zeynep bu büyümeyi bir türlü anlayamamıştı. Niye kardeşi annesinin içine girmişti de kendisi dışarıdaydı… Oda orada olmak istiyordu…

Etrafta bir hareket başlamıştı. İnsanlar oradan oraya koşuyor, hoparlör gibi bir yerden bir anons duyuldu... Acil kan gerekiyor… Ne demekti bu? Doğruldu, babasına baktı, babasının telaşla yanından uzaklaştığını gördü ve o an ağlamaya başladı. Garip bir şeyler oluyordu… Birileri bir şey söyleseydi… Neler oluyordu?

Yanına bir hemşire yaklaştı, onu kucakladı, gözyaşları yanaklarını yaladı… Korku içindeki Zeynep’i susturmak ne mümkündü... Önce annesi, şimdi babası kaybolmuştu.

Hıçkırıklarla katıla katıla ağlarken, babasının bitkin ama bir o kadar da mutlu bir şekilde gelişini gördü… Kendini ona doğru adeta fırlattı... Tırmandı babasının bedenine… Ve babası kulağına kardeşinin geldiğini fısıldadı...

“Haydi kardeşini görmeye gidelim.”

Bembeyaz çarşafların olduğu odaya girdiler. Annesi bitkindi, koynunda ise minik bir bebek vardı. Zeynep’i görünce annesi elini ona doğru uzattı… “İşte kardeşin.” dedi; “Ozan... Bize geldi... ”

Zeynep şaşkın elini o minicik bebeğe uzattı...

“Gel kardeşim elini ver bana...”

Sevgiyle kalın